Isang Paalala, sa ATIN, KASAMA

O bakit ka yuyuko yuko? Tatago tago?

Na kala mo’y takot sa bawat taong nakapalibot.

Tigasin ka, diba? Diyosa, kamo?

Ngayon, ba’t di ka makatingin ng direcho?

Ng mata sa mata?

 

Bakit balisa ka’t pinagpapawisan?

Bakit tulirong pinagmamasdan ang kapaligiran?

Bakit kay bilis singhutin ng sigarilyong tangan-tangan?

 

Intelektuwal ka diba? Rasyunal?

Pero asan na ang Gabrielang aking nakilala?

Yung minsan ay naging mapangahas sa paghusga,

sa kung ano ang tama at sino ang
mali.

Yung minsan ay malakas ang loob sa pagtuligsa sa mga walang puso.

Sa mga lumalabag sa mga karapatan ko

Sa mga, sabi mo’y, hindi tao kundi bato.

 

Asan na ang magaling mag-isip?

Asan na ang mahusay magsambit

Ng libro at kataga

Para ipamukha ang kakulangang nagawa.

Matapang ka nga ba talaga o nagtatapang-tapangan lang?

Matalino ka nga ba o isip ri’y dinidiktahan

Ng mga prinsipyong ikaw mismo ay di naintindihan.

 

Lansangan ang tahanan

Masa ang kandungan

Pero asan ang katas ng salitang binibitawan?

 

Sabi mo’y papandayin natin ang marupok na kahapon

Ikaw sa papel, ako sa gawa.

Pero mga naisulat ay salat sa pag unawa

Mga nagawa’y di rin umaakma.

Kung ikaw mismo, sa harap ng masang inaahon mo,

Yuyuko, tatago-tago

 

Kaya ika’y aking tinatanong.

Bakit kailangang umiwas?

Bakit hinahanapan ng butas?

Sa mga taong minsan ay naging ikaw?

Ang mga isipan na sa tunay na pag-aaral ng buhay ay hilaw na hilaw?

tindera ng kaligayahan

‘Manang, pabili nga po ng isang dangkal ng kaligayahan’…

 

Minsan, naiisip ko, kung pupuwede lang bilhin ang kaligahayan, matagal ko nang isinanla ang kung ano ang meron ako. Yung kaligayahang permanente. Hindi aliw, galak o tuwa. Kaligayahan. At ang apat na ito ay magkakaiba. Kung may pagkakapareho man, yan yung salitang saya na nakakahon sa bawat kataga. Pero ang pangalan nila, magkaibang-magkaiba.
Gaya na lamang ng pagkakaiba ng pangalan ng mga magkakapatid sa iisang pamilya para matukoy ang panganay sa pangalawa, ng dalawa sa pangatlo o sa bunso kung wala nang susunod pa.

 

Madaming bagay ang nakapagbibigay sa akin ng aliw. Panandalian. Naaaliw ako. Ibig sabihin, nawiwili. Naaaliw ako sa ulan at dilaw na paruparo. Naaaliw ako sa hitsura ng stuff toy sa bahay ng isang kakilala (kangaroo na may anak na koala) at kulay ng itlog pula. Naaaliw ako sa black gulaman at sa mga ibong nababangga sa pintuan ng opisina naming. Sa  lenguwahe ng mga bakla, pagkakahawig ng unggoy sa tao o ng tao sa unggoy, ang pagkakaiba at pagkakapareho ng bawat kulay na may iba’t ibang pangalan gaya na lamang ng blue, sky blue, aquamarine, light blue, etc., sa husay ng mga gumagaya ng sayaw ni Michael Jackson. Ang lahat ng mga nabanggit at mas marami pa ay nakapagbibigay aliw sa akin. Yung tipong kapag unang nakita o minsanang napapansin ay napapangiti ka ng palihim, at kung minsan naman ay nakikisabay sa tawa ng iba. Pero ang pagkamangha ay hanggang dun lang. At kung di mo na masilayan ang mga nakapagbibigay ng aliw, wala nang kahulugan ang salitang aliw.

 

Nagagalak din naman ako paminsan-minsan. Kung ako ang magbibgay ng kahulugan sa salitang galak, para bang may kung anong boses ang bumubulong sa isip kong may bahid ito ng kabaitan. Galak. Salitang saya na may kadugtong pa na pangalan o pwede ring humalili dito kung di ka rin naman talaga masaya. Respeto. Yung tipong kahit hindi ka naman talaga masaya, nagagalak ka. Ang labo no? pero minsan naiisip kong ginawa ang katagang ito upang itago ang tunay na nasasaloob ng isang tao kung kinakailangan niyang ipakita sa iba na masaya siya. Nagagalak po akong makilala ka. Pero ang totoo, masaya ka nga bang nakilala mo ang nanay ng boypren mo? O kung ikaw ang nanay, maligaya ka nga bang nakita ang gerlpren ng unico iho mo? Minsan nga din, iniisip ko, pambati nga lang talaga ang gamit ng katagang galak.

 

Iba rin yung tuwa. Medyo mas nanaisin ko ang salitang tuwa sa dalawang nabanggit sa dalawa. Kasi pakiramdamdam ko, mas may kabig ang salitang ito. Mas may laman. Mas may damdamin. Pero yun din yun. Niloloko ko lang ang sarili ko kung sasabihin kong mas mabigat ito. Dahil di rin naman. oo nga. Panloloko sa sarili. Na kung tutuusin, parehong pareho lang din ang ibig sabihin nito sa salitang aliw. Natutuwa ako sa tuwing nakakasama ko ang mga taong malapit sa akin at matagal kong nang di nakita. Pero dapat di araw-araw para manamnaman ang salitang tuwa. Kapag inulit pa at inulit pa, iba na ang kahulugan ng nararamdaman. Bored o as usual o pakikisama. Pero di ka na natutuwa. Natutuwa ako sa tuwing bumibiyahe sa ibang lugar. Halos abot langit ang tuwa ko nung una kaming nagfield trip sa crop sci naming. Nilibot naming ang region X at XI ng
Mindanao. Pero nung sumunod na semester, di na ako masyadong natuwa nung ibinalita sa amin sa animal sci na dun din kami pupunta. Magkaiba. Yung tuwa, katulad ng una kang makarining ng joke. Tuwang tuwa ka sa unang beses mong marinig ito. Kulang na nga lang ay tatambling ka sa tuwa. (di ko pa nga masyadong naiintindihan yung mga taong naluluha sa tuwa, pero panibagong pagsusulat na naman yun). Pero sa pangalawang beses mong maririnig ito, di ka na tatawa ng katulad ng pagtawa mo sa una. Pwedeng mas mahaba at malakas o pwedeng ring di ka na talaga tatawa pa.

 

Sa lahat ng mga nabanggit, maliban sa napapangiti ka, lahat ng ito’y puro panandalian. Momentous. Sa ngayon, pwede kang maaliw, magalak at matuwa sa mga nakikita o naririnig mo. Sa susunod na Segundo, wala na.

 

At ni isa man sa mga ito di makakatumbas sa salitang kaligayan. Dahil wala rin naman talagang ganito. Walang tao na maligaya pero marami ang masaya.

 

Dahil ang kaligayahan hanapin mo man kung saan, di rin pangmatagalan. At sa kalaunan, matatawag mo rin ba itong kaligayahan? Ako, hinde. Naging masaya lang ako ng mga panahong iyon pero hindi maligaya.

 

At sa paghahanap natin ng kaligayahan, ang dami nating isinakripisyo, ibinenta, para may pambili ng di natin napagtatantong kasiyahan lang pala. Sa tuwing iinom ka, kakain ng isang kahon ng tsokolate, makatanggap ng rosas at higanteng bear hugs, maligaya ka ba? Hinde. Masaya ka lang.

 

Kaya’t ang mahal mahal ng kaligayahan. Katumbas nito ay ang lahat ng sa iyo. Dahil kung tunay ka nang maligaya, wala nang matitira sa iyo. Ipamimigay mo ito sa mga taong naghahanap nito. Sapat ka na dahil maligaya ka na at wala ka nang hahanapin pa.

 

Ngayon, may tao nga bang maligaya? Sa tingin ko wala.

 

Kaya nga pati yung palabas sa sinehan, pursuit of happiness ang pamagat. Hindi happiness lang. Dahil wala nga nito. Pilit hinahanap pero di matagpuan.

 

Sana may tindera ng kaligayahan ano?

B=B+2C

Loving causes you to get hurt.Hurt is pain. (Loving is painful)

Hurt and pain + time = agony. (Loving is agony)

But much later and loving is neither of the premises above.It is numbness anymore. And i now understand what that word really means. Before, I used to scratch my head every time a very dear friend of mine tells me “i still love him, but im numb to pain”.

she would also follow like“ time doesn’t heal wounds. It leaves scars. And scars reminds me of how painful the wound was. But later, it’ll only feel numb. U remember the pain, but will never feel anything at all”

I reply: huh? What’s that again? Is there such a thing? (like being numb to pain?)And then perhaps, much more later, eventually, it’ll have to be (numb to loving.)Oh, so that was the time before I myself was blinded by the feeling, or to cut it clear, love. The mere fact of giving definition to the feeling is such a crashing wave to me because I have been one of those who used to deny that such thing exists. Like for me, I use to declare that you can never really say that is it; that when you like someone, it should never to be called love, its just that you liked the person deeper. Well perhaps, my belief on such was fueled by the periodical ‘lunatic’ modes of those I knew who were so called ‘inlove’. They act so differently, always afloat; as if some kind of wind inside their heads is blowing their sanity away. And they have this incessant and ANNOYING mood swings. In a minute they could get so grumpy with faces like they are about to swallow you whole, leaving me like “huh? What did I do wrong?”. And then the next minute you’ll get those sweet smiles. Only to realize, “ah okay so somebody just went in””.

Then I got hurt. And I understood what was all that “loving thing” all about. I understood why people go crazy (not all, not always, though). I understood why they’d care to hell for some person. I understood why they shed tears. I understood why sometimes, they never understood what they felt. I understood why they sometimes never understood themselves.The immense of feeling of loving is so profound that words can never equate what it really means. But then again, id still like to say the previous is momentous. For now, as I stride the clouds, a thousand smiles, smirks, giggles, may mean “yes this is it”. But then again weeks later or much more sooner, “FUCKED UP” is even enough for all those tears, drunk sessions, ‘losing everything’ moments.Then you/I/WE loose all the worldly connections again.

Then its like a thousand ml’s of morphine flowing through us. Then we are dead men standing.Quoting from anna quindlen’s black and blue,“There are many ways of dying. Some leaves us walking around”.

if there’s graver than being paranoid, that has to be luk, as in lukaret.

gaahd. it pays to be rational, objectively-driven, and a thinker. but now i realized how much of what i have i am very willing to trade to kick off some self-created ghosts out of a my head. perhaps i just think too much. or worse transforming into non periodical lunatic, that for as long as there’s the moon smiling above, i shift thoughts.

*********

thinking that it would be over, i made a mistake again. it never was. instead, it has become more intense now that i find it hard to solve. the same story goes over and over again, as if like a sad fairytale played and played over and over again when there are a thousand more left in storybooks worth telling.

 **********

my life was an openbook to my friends and disclosure was my last name. i disclosed every little part of it to those i thought i can trust. and sadly, im very bad in selecting those guys. im a very trustFOOL person indeed. thinking that its the easiest way to get connected, secrets i shouldnt be telling to anybody were now, ain’t secrets anymore. though, there are really a few who doesnt fail you. and how lucky and thanful i really am for having great friends like them.

ai kitin janel mayan kenet

diana carlo nori

michelle elmer

 reyn 

nisamitashen roda

ang sarap nga namang uminom lalo’t kapag libre. ayus!

wishing a neverland

its a boring high afternoon and everyone had gone for a meeting. ive akready wrapped up my bosses’ CVs and there’s nothing more important to do. my fingers went on click click click and my eyes up down, surfing for some interesting sites, until, i bumped into tickle.com/test. wow how exciting! ive drooled up in search for something worthwhile yet i ended up answering questions (which a number of them never really suits my situation). though, i discovered and proved some good and bad things about me. ive known that i was a siren (a singing mermaid for a goddess icon, kewl. iwould really love to have those humungous colorful tails flapping, crashing between waves),  that i need to have a religion which highly respects open-mindedness (is there one? arent religions supposed to glue you in a corner of a room and commands you to do this and do that or else youll gonna be damned? but my results showed that out of the 10 world religions, there’s one that fits right my personality, and ul have to get it by paying.of course i wasnt able to know that) and here’s one which some how released some acids in my stomach…

question: how would your fairytale ending be?

Loi, in your Cinderella story, you’d get to Kiss the Prince

You don’t need the pouffy dress, the fancy hair, or the 3-inch glass heels. A romantic soul like you just wants a guy who’s a true companion, a good friend, a real prince. And if he’s hot? All the better. But ultimately, you know that home is where the heart is. Which is probably why you surround yourself with good friends you can take care of and laugh with — friends who will do the same for you.

But that doesn’t keep you from fantasizing about the perfect relationship. It’s not that you don’t have your feet firmly planted on the ground. It’s just that you’re not afraid to shoot high. Or wish upon a shooting star. So keep reaching for your goals, Cinderella. If you do, your happily ever after can’t be far away. And you can seal that with a kiss.

— minus the prince charming at the background, this test is kinda hilarious but brought out the little fantasyzing girl in me. and i really hope id get to SEE my prince soon. or better yet, id get a good hug and a warm kiss form him.

 

eeeek!! so much more for wandering into space again.

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!